P4

P5


باکوگو گفت دکوی نفله مگه بهت نگفتم زندگی


من به توربطی نداره ها میخوا ادبت کنم هاااا

معلم گفت بس کنین کلاس امروز تمومه

ظهر شد همه رفتن خوابگاه و شام خوردن و بعد رفتن حیاط خوابگاه تا کمی بازی کنن


امه دوباره ناراحت بود بو بهانه ای جور کرد و نرفت باکوگو هم همین طور و دید امه رفتنه تو اتاقش و داره گریه میکنه و درو بسته گفت

امه درو باز کن

نمیخوام

گفتم باز کن تا خودم بازش نکردم


نه

درو شکست و رفت گفت


امه چرا داری این کارو با خودت میکنی ها چرا



نمیدونم


نکنه کاره دکوی نفلس ها


نه ففط خاطرات بدم دارن مرور میشن و نمیتونم باکشون کنم

و زد زیر گریه

گفت بس کن گریه نکن دیگه


و باکوگو هم داشت اشکش در میومد


و امه رو بغل کرد گفت متاسفم که پیشت نبودم این همش تخسیر منه


نه خودتو مقصر ندون به ارحال کاریه که شده


و بعد رفتن حیاط خوابگاه تا با بچه های دیگه حقیقت شجاعت بکنن

یومه گفت حالت خوبه امه بهتری

اره خوب ترم


بعد رفت خوابیدن